jeszcze nic nie wiem

Płat Czołowy kontra Nieśmiały Uśmieszek Pokrywający

bierut — Sun, 12 Dec 2010 14:59:49 +0000

Jarek Łukaszewicz

[***] Och! Jakie to wszystko popierdolone!
jarek łukaszewicz śledzi sobie sobie to zewnętrznie, to wewnętrznie.
i mu żyła skacze.

wyśledziwszy bowiem te procesy (a czego się boisz? powiedz konkretnie!)

m ó w i ę: jarek łukaszewicz boi się na przykład, że taka słodziutka pupa
z innego wiersza, ta wypięta w kosmos (splątana w kolanach majtkami
w grochy [i ten kręgosłup, taki spięty wklęsłym łukiem i rytmicznie
napinające się uda] ma taki proces myślowy (to znaczy, myśli sobie): [***]

a on chaciałby jednak tej odrobiny, której niestety może tylko pozazdrościć
jak skuteczności tym procesom, którym się dla odmiany przygląda (taki na
przykład problem józefa ka to betka wobec rozprawy jaką zafundował
mu Płat Czołowy ot choćby w sprawie: Płat Czołowy kontra Nieśmiały
Uśmieszek Pokrywający. [przecież to bezustanna od 35 lat dyskrymincja])

Och!, jakżesz jarek łukaszewicz chciałby mieć taką bezkompromisową
(współtowarzyszkę myśli – metodę taką) metodę dyspersywną (korzystającą
z magnetopneumodynamizmu) mógłby wtedy taki jarek łukaszewicz
zdyskryminować zaocznie wszystkie procesy. powiedz uczciwie!

m ó w i ę: mógłby je modelować (pośledziwszy sobie sobie jednak [byle
dokładniej])! na przykład ten, który właśnie (w tym momencie) przeszkadza
mu wypowiedzieć głośno i wyraźnie trzy strofki afirmacyjne.

(ale wtedy jarek łukaszewicz westchnąłby: [***] i orzekł: (bo czego miałby
się bać), że to wszystko to kontaminacja [wtedy jednak dopiero skoczyła by
żyła temu łukaszewiczowi]).

ale my przecież możemy założyć, że jarek łukaszewicz mówi głośno i wyraźnie,
stojąc prosto na ile pozwalają mu procesy, mówi jasnymi słowy, trzymając
w ryzach (magnetopnemodynamicznie) drżące dłonie, (mówi do kobiety
stojącej półprofilem, tej właśnie kobiety w splecionych włosach, czarnych
jak wygasła gwiazda o masie tysiąca trzystu słońc gdzieniegdzie
poprzetykanymi smugami promieniowania hawkinga [które przecież z czasem
musi się pojawić]). a kiedy skończy mówić to wreszcie nastanie cisza.

http://lukaszewicz.art.pl/

tak, tak, tak pan tik tak

bierut — Sun, 05 Dec 2010 17:10:04 +0000

o nie, panikuję i robię się sama w sobie malutka, mniejsza niż to cholerne gówienko (czy gówieneczko) co potrafii wpaść do oka i nie chce wypaść, tylko pozostać niezauważonym. o nie, o nie. w imię ojca i syna jego, a nawet i innych rzeczy niewiele zrobić można, będąc skurczonym skurczybykiem, choćby i to na krańcu świata miało się dziać. o nie, myślę, chciałoby się hojractw i hulaszczych swawoli, co przeplatają życie biesiadników. ale o nie, nie weźmiesz już do ust żadnej, tyciej nawet, kostki czekolady. o nie.

kocham się

bierut — Sat, 13 Nov 2010 22:05:15 +0000

guzik z pętelką. kiedyś marzeniem był zamek nad loarą w centrum wrocławia. a dziś jest mi, kurde serdelek, cholernie przykro i najchętniej już rozwyłabym się jak pies do księżyca. bo mam guzik z pętelką. i może to prawda, że jedni myśląc milion mówią jeden, ale ja w koncu chcę się przejść nieco ponad granicą zdrowego rozsądku i zamiast rozumianego się usłyszeć cię.

bo to jest troche jak puzzle.

brakuje jednego kawałka mówiłeś że wsadziłeś wszytsko puzzle do pudełka miały byc wszystkie tymczasem brakuje jednego elementu bez tego nie jest spójne bez tego nie będzie wyglądało to jakbyś mi dał kanapke bez chleba kochał się ze mną bedąc za drzwiami pokoju mówil do mnie milcząc pamiętaj chowaj wszytskie kawałki

bierut — Fri, 27 Aug 2010 07:43:14 +0000

aglaya veteranyi próbuje rozgryźć zagadkę wieczności – dlaczego dziecko gotuje się w mamałydze? jedyny fakt, który ma cechę niepodważalności, to to że bóg jest kucharzem. no, ale dlaczego dziecko się gotuje w mamałydze? może być tak, że się boi, chowa się do worka z kukurydzą, którą potem babcia wysypuje do garnka z wrzącą wodą i gotowe. może być inaczej – babcia woła dziecko i mówi – weź, pomieszaj tę kukurydzę, a ja wychodzę. i jak już wyjdzie, kukurydza woła do dziecka – chodź, nie pobawisz się ze mną? i dziecko wskakuje do gotującej się mamałygi i już i gotowe. wiadomo tylko, że bóg jest kucharzem.

jean paul and the balcony

bierut — Wed, 25 Aug 2010 13:23:43 +0000

i know. i know that i shall never again meet anything or anybody who will inspire me with passion.

you know, it’s quite a job starting to love somebody. you have to have energy, generosity, blindness. there is even a moment, in the very beginning, when you have to jump across a precipice: if you think about it you don’t do it.

i know i’ll never jump again.

ulicznica

bierut — Tue, 08 Jun 2010 20:58:38 +0000

doznałam dziś najmocniejszego z najmocniejszych westchnień sztuki nad własną dolą (i niedolą). to, że plastycy coraz więcej gadają, zamiast machać łapami z pędzlami – to już wiemy. to, że pisarze coraz więcej wlewają w gardła, zamiast machać łapami i klawiaturami – to już wiemy. to, że muzycy coraz wyżej skaczą, zamiast machać łapami po instrumentach – to też już wiemy.

ale że sztuka uliczna rozwinęła się w tę stronę, że komunikację (jaką, z kim, po co? niewiadomo) przedstawia minimalistycznie (podobno), przeciągając niepozorny i niczemu nie winny drucik ponad ulicą rękami (podobno) artysty, to nie wiedziałam – ale już wiem.

japa koniu

bierut — Wed, 02 Jun 2010 21:14:34 +0000

dużo się dzieje. niektórzy niedosypiają, niektórzy zasypiają, mija rok – który w zasadzie powinien być trzema, ale jest połową, mamy trzy wspólne zdjęcia i sześciu znajomych na (fej)zbuku. nie ma jeszcze zmarszczek mimicznych, ale powstaje perspiracja – bo gnamy, gnamy, gnamy. nie znamy się (dzień dobry, nazywam się, studiuję, pracuję i chodzę spać o, zaraz po seksie w wielkim mieście, który zawsze kończy mi informacja nie o nowym związku czy udanym szczytowaniu, ale o tym że skończyły się 72 minuty megawidła). there is no dick in the village, jakaś tam czcza gadanina, no dobrze już nic nie mówię, japa.

fabryka

bierut — Sat, 03 Apr 2010 14:23:40 +0000

odległości robią mnie w konia. babski problem z postrzeganiem kolorów (nie znam różnicy pomiędzy zielonym a zielonym), odcieni, długości (mi nikt nie wmawiał że dziesięć centymetrów to dwadzieścia ) zaczął się uaktywniać z powodu punktu widzenia, który u mnie zależy od punktu wychodzenia i dochodzenia. otóż fabryki (stopni, pieniędzy, przyjemności, domowego ogniska) w które wchodze i z których wychodzę, łączą się ścieżkami. i jak to jest, że na skróty w jedną stronę będzie zawsze na około z powrotem?

na nowej drodze życia

bierut — Mon, 15 Mar 2010 20:49:09 +0000

żeby odpędzić od siebie to uczucie rozkroku pomiędzy ostatnią notką z zaśnieżonej ankary a dzisiejszą, z równie białego wrocławia, zaserwuję wam rybickiego, moje ostatnie prywatne odkrycie (łał).

położył się, umarł
, a potem rano
wstał
i nie mógł znaleźć okularów
podniebienna

czasownik w Zdaniu jest
jak oś w karuzeli.

Gdy myślę o tobie,
to mam miłe drżenie od podbrzusza do wędzidełka
i wydziela się mała, słodka kropelka,
bo pomiędzy mną bezimiennym, nareszcie
świetlistym, a tobą jako cudem,
która sprawiłaś świetlistość,
zamierają wszystkie zbadane dotąd fale.

Takiej miłości jeszcze nikt nie badał!

Świat pojęć, który nas Rżnie
jak diament wedle rysy szkło –
- trzeba być niezłym gierojem
żeby sobie samemu
wyrwać Nóż z pleców -

PRZECHODZIMY PRZEZ CZAS
Niezależnie od tego, czy to jest
prawda, czy Kłamstwo,
i tak to Zdanie
zostanie. A
na obrzeżach wielkiego białego
ekranu wystający Cień nosa i dłoni
trzymającej kubek. METALOGIKA
Niezwykły poeta i piękna kobieta? Co
to za cudzywistość? Miała być
rzeczywidmość!

… a potem będą egipskie Ciemności i rozżarzone miasta jak węgielki w śniegu.

Właśnie zakończyłem
swoją peneregrynację.

(jest jeszcze inny czas
i tam już nie ma matematyki)

Okupacja głowy zakończona!
?Dajcie mi kwasidło: myśl jest
jak Piła Tarczowa, która
Wrzyna się w ciało.

benim küçük sevgilim / jestem takim małym szkrabem tu

bierut — Tue, 19 Jan 2010 08:21:08 +0000

istambuł okazał się znowu kompletnie zalany opadem atmosferycznym, chyba nie mamy zupełnie szczęścia i trzeba znowu wkleić w fotoszopie niebieskie niebo za haga sophia. co jak co – nawet z tym nieszczęśnym opadem istambuł przytłacza. 14 milionów ludzi na dwóch kontynentach w jednym mieście to jednak musi robić wrażenie. byliśmy w muzeum sztuki współczesnej i znalazłam najpięknieszy wynalazek na świecie – sufit z wiszących książek, koktail językowy tuż nad głowami. spaliśmy na ostatnim piętrze starej kamienicy z wyjściem na dach, z widokiem na taksim, a host turek parzył nam kawę, którą piliśmy w ten specjalny sposób wywalając ją do góry dnem, żeby móc się dopatrzeć tygrysów, koni, czy innych wróżkowych spraw. no i tuż przed szczytem kultury, na którym mężczyźni szczytowali z okazji tarkana (albo on z ich okazji) na najbardziej zatłoczonej ulicy, zupełnie przypadkowo – spotkałam tego właśnie, o tego.

a to moje wczorajsze odkrycie.

i miałam sen, że po powrocie dopadła mnie depresja i rozmawiałam z tamarką tylko po turecku (biedna, musiała zacząć się uczyć, ale ja w sumie też przecież musiałam, no i to kolejna rzecz do wpisania sobie w cv, więc aż tak źle ci nie będzie, tamciuś).